Herfst

Laten we naar de wijngaard gaan, liefste, om de druiven te lezen en de uitgeperste wijn in de kruiken te gieten, zoals de geest de wijsheid der tijden opslaat in eeuwige vaten.
Laten we de vruchten verzamelen en uit de bloemen hun geur distilleren.
Laten we naar huis terugkeren, de bladeren van de bomen worden al geel en de wind heeft hen verstrooid om er een doodskleed van te maken voor de bloemen die zijn gestorven van verdriet over het verstrijken van de zomer.
Kom, liefste, de vogels zijn naar de kust getrokken en hebben de weiden troosteloos eenzaam achtergelaten. De jasmijn en de mirte hebben hun laatste tranen vergoten.
Laten we ons terugtrekken, de beken hebben nun lied gestaakt, de bronnen zijn verdwenen, hun vreugdetranen zijn opgedroogd en de heuvels hebben hun kleurige gewaden weggeborgen.
Kom, liefste, de natuur is door vermoeidheid overvallen en neemt afscheid van haar overmoed met een kalme, tevreden melodie.

Uit 'Het leven van de Liefde' van Kahlil Gibran.
                                                      

Foto van mijn ogen

North Sea Energy

Zaterdag reden we naar zee.

De zee is voor mij een rijke energiebron.

Ik kan uren wandelen op het strand, haren in de wind, het gekrijs van meeuwen, het golvende water... Zon of regen, 's ochtends of 's avonds, warm of koud, de zee heeft telkens weer een charme die me tot rust stemt.

Als ik dan nog eens in goed gezelschap ben en héérlijk eet in Le Flore (ik heb nog nooit zo fijn gegeten!), word ik al snel warm vanbinnen en ontspringen enkele raadsels omtrent de Noordzee in mijn geest... Met de inspirerende samenwerking van mijn dierbaar gezelschap.

"Ik sta aan de rand

Tussen water en land

Huisjes verbrokkeld in het zand

De wind kriebelt in mijn hand"

"Grijze gezichten staren naar zee

Binnen kijkt men er teevee

Honderd glazige ogen

Willen verder zien, ze pogen"

"Viviiiiii! Ze krijst haar eeuw'ge klank

ze schrijdt vooruit, soms één been mank

Met haar snavel smeert ze haar vacht

O wat zijn die veren zacht"

Sea in listening

Mijmerend, troostend... 'The sea is calm' van Cocorosie uit het magische album 'Noah's Ark'.

Sea in reading

'Zout op mijn huid' van Benoite Groult:

een bijzonder verhaal waar weinig woorden aan toegevoegd kunnen worden. Lees het en geniet ervan!

Musica Malinconica

Deze muziek maakt me week en sterk tegelijk. Ik nestel me in de melancholie bij deze heerlijke klanken en krijg er nieuwe energie van.

Het is het Belgische trio MASSOT/FLORIZOONE/HRBACZEWSKI met het lied 'L' acrobate' uit hun album 'Cinema Nova. De artiesten zijn Michel Massot (trombone, tuba, composition), Tuur Florizoone (accordeon) en Marine Horbaczewski (cello).

Geïnspireerd ging ik op zoek naar een accordeonlerares, met succes!

Benieuwd naar mijn toekomstmuziek...

Niet - handelen

"Het kwam voor dat ik me niet kon veroorloven het ontluiken van het huidige moment op te offeren voor enig werk van hoofd en handen. Ik houd van veel speelruimte in mijn leven. Na mijn dagelijkse bad verzonk ik op mooie zomerochtenden - voor mijn deur in de zon en in ongestoorde rust en eenzaamheid - wel eens van zonsopgang tot het middaguur in mijmerijen, temidden van de pijnbomen, notenbomen en looiersbomen, terwijl de vogels zongen of geluidloos door mijn huis flitsten, totdat de zon die mijn westelijk venster binnenviel of het geluid van een reiswagen op de weg in de verte me aan het verstrijken van de tijd herinnerde. In die perioden bloeide ik op als nooit tevoren; ze waren weldadiger dan welke handenarbeid ook. Die tijd werd niet van mijn levensduur afgetrokken, maar veeleer eraan toegevoegd. Ik begreep wat de oosterlingen bedoelen met contemplatie en met afzien van handelen. Meestal maakte het mij niet uit hoe de uren verstreken. De dag ging voorbij alsof ik gewoon aan het werk was; het was ochtend en zie, nu is het avond; ik heb niets noemenswaardigs gedaan.

Ik zou als de vogels willen zingen, maar in plaats daarvan glimlachte ik bij mezelf om mijn onophoudelijke geluk. Zoals de mus in de notenboom voor mijn deur tjilpte, zo was ook mijn binnensmonds gelach een onderdrukt zingen, dat hij wellicht vanuit zijn nest zou kunnen horen."

(Henry David Thoreau)

Bewust niet-handelen, enkel 'zijn'... Genieten van de natuur en er de tijdloosheid in horen.

Geen rush, geen afleiding, maar 'this is it' en ik leef, ik leef nu, hier!

Het zijn woorden die me doen geloven in de mogelijkheid tot echte rust.
Thoreau leefde gedurende twee jaar op zijn eentje in een zelfgemaakt huisje bij het meer van Walden.

Meer inspiratie vond ik in het meest aardse boek dat ik ooit in mijn handen kreeg,

Waar je ook gaat, daar ben je van Jon Kabat-Zinn.

Het wezen van de olifant

Soms, als ik klim, denk ik dat ik val

en ben ik heel erg bang

soms, als ik val, denk ik dat ik klim

en val ik kalm en onbezorgd verder.

(Toon Tellegen)

Eén van de mooie overpeinzingen van de filosofische en dappere olifant in het laatste boek van Toon Tellegen. De zoektocht van een lieve olifant die klimt naar de top van de boom - met vallen en opstaan - omdat hij in de verte wil kijken. Want dat is leven - zeven keer vallen en acht keer opstaan.